Sabado, Abril 6, 2024

Ginawang Parausan (Part 9) - Paglaya sa Kalbaryo

 


Ginawang Parausan (Part 9)

Paglaya sa Kalbaryo

 

Inspiradong inspirado ako habang naglalaba, masiglang masigla ako. Tila wala akong kapaguran dahil matapos maglaba ay naglinis naman ako ng bahay, wala namang kwarto ito at maliit lang kaya madali naman akong nakalinis. Habang naglilinis naman ako ay nagluluto rin, pritong lyempo ng baboy lang naman sa pinakuluan ko muna sa suka, paminta at patis bago ipinrito, paborito ko ito.

Bago kumain ay nakatapos na ako sa paglilinis kaya naligo na muna ako bago kumain. At pagkakain ay konting pahinga, nanood lang ako ng TV tapos ay nag-plantsa na ng mga susuutin kong uniporme sa loob ng isang linggo at iba pang plantahin.

Sa opisina man ay dala ko ang sigla sa pagtatrabaho, lalo na at kasabay na naman naming kumain si JD. Hindi naitago sa kanila ang aking sigla.

“Mukhang masaya ka yata Orlan, dahil ba sa kasabay natin uli si JD?” tanong ni A.

“Kayo talaga, lahat napapansin ninyo sa akin. Masaya ako kasi nakita ko na naman kayo. Na-miss ko kayong lahat,” tugon ko.

“Totoo ba iyan, baka naman si JD lang/” pambubuska naman ni B.

Masasabi ko ba naman ang totoong dahilan? “Masaya ako dahil sa masaya ako hehehe, huwag na lang ninyong bigyan ng iba pang kahulugan. Kayo ba ay malungkot?” wika ko.

“Masaya din naman kami, kasi ay may nagpapasaya sa amin, sa akin lalo. Saka may iba pang nagpapasaya sa akin, basta, malalaman n’yo rin,” sabi naman ni A. “Ikaw ba JD, may nagpapasaya na rin ba sa iyo.?

“Well, masaya naman ako palagi ah. Saka masaya ako dahil dadalaw daw dito ang GF ko. May sorpresa daw siya sa akin. Sa isang linggo na ang dating niya.” Tugon ni JD.

Parang bigla akong nakaramdam ng lungkot, ewan ko kung nahalata nila, kasi… ewan ko ba, basta na lang nagbago ang aking emosyon.

“O, bakit para ka namang nalungkot? Dahil ba sa darating na ang jowa ni JD?”

“Hala, bakit naman nadamay ang pagdating ng jowa niya. Kayo talaga, lahat binibigyan ng pansin.”

Naging tampulan ako ng tukso habang kumakain kami, maging si JD ay sumakay na sa biruan nila.

“Alam mo, ang talagang nagpapasaya sa akin ay si Orlan, hindi ang pagdating ng jowa ko. Malay ko ba doon kung ano ang sinasabing sorpresa, baka nga makikipag-break na sa akin, tuwa ko lang hehehe. Narito naman si Orlan eh hehehe. Joke lang ha. Ito kasing mga kaibigan natin, tayo na lang ang pinagdiskitahang biruin.

-----o0o-----

Miyerkules, isang tawag ang natanggap ko mula kay Tito Fred. Hindi naman naghihinala ang mga officemate ko kapag tumatawag ang nagpapakilalang tiyuhin ko. Ibinigay ko sa kanya ang phone number namin sa office dahil pilit niyang kinuha sa akin. Natakot kasi ako kaya ko ibinigay dahil parang mananakit kapag hindi ko ibinigay.

“Hello po Tito…bakit po.”

“Puntahan mo ako mamaya ha, huwag ang hindi.”

Alam ko naman ang dahilan kung bakit ako pinapupunta, laking tuwa ko nga eh dahil sa madidiligan na naman ako. Pagkatapos ng aming opisina ay nagkukumahog na ako sa pag-sakay ng jeep para mas maagang makarating kina Tito. Pagdating ko roon ay kaagad akong sinalubong at hindi pa man ako nakapapasok sa loob ng bahay ay pinupog na ako ng halik. Muli ay mainitang pagtatalik na naman ang naganap, tuwa ko lang dahil sa wala ang kasamahan niyang pulis.

Naging regular na ang pagpapapunta sa akin ni Tito Fred sa kanyang apartment, Isa hanggang dalawang beses ay napunta ako sa bahay niya lingo-lingo. Wala naman akong reklamo, gusto ko nga eh. Pagkatapos naman namin mag sex ay pinauuwi na niya ako kaagad.

Natuwa naman ako dahil sa hindi ko na kailangang pang humanap ng lalaking makakasiping ko, hindi ko na kailanggang maghanap sa sinehan para lang sa panandaligang ligaya, heto na at kusa nang idinudulot sa akin.

Isa pa ay kahit papano ay nagkakaroon na ako ng pagtatangi kay Tito, ayain lang niya akong pakisamahan siya ay hindi ako tatanggi. Pero sa tingin ko ay hindi mangyayari dahil sa wala naman siyang nararamdaman pagtingin sa akin, purely libog lang,isa pa ay meron na siyang asawa.

Pero minsan na tumanggi ako dahil sa madaming trabaho at kailangan kong mag-OT ay nagalit siya. Kahit daw madaling araw ay kailangan kong magpunta sa kanila para gawin ang aking obligasyon.

Nataranta ako, anong obligasyon? Bakit ako nagkaroon ng obligasyon sa kanya. Noon na nagsimula ang aking takot kay Tito Fred. Pulis siya at kaya niyang gawan ako ng masama.

Kinabukasan na ako nakapunta sa kanyang bahay noon, nakatikim ako buhat sa kanya ng masasakit na salita, bukod pa sa isang suntok sa aking sikmura na talagang ininda ko, namilipit ako noon sa sakit.

Matapos ang pangyayaring iyon ay naging parang tauhan na ako ni Tito Fred. Basta nalibugan at kinailangan ako ay tatawagan ako sa aking opisina at papupuntahan sa kanyang bahay. Hindi na pakiusap kung sabihan ako, command na at hindi ako pwedeng tumanggi.

Dahil sa takot na saktan akong muli ay sinusunod ko na lang ang kagustuhan niya, Kami lang namang dalawa ang palaging nagtatalik, hindi na naulit na kasama namin sina PO2 at PO4, ayaw na niya akong i-share sa kapwa niya pulis dahil sa kanya lang daw ako. Siya lang daw ang may-karapatan na angkinin ako. Hindi lang daw niya napagbawalan noon sina PO4 at PO2 dahil sa naroon sila noon.

Totoo naman na gusto ko rin naman ang ginagawa namin, kaya lang ay parang sumosobra na, Palagay ko ay naabuso na ako ng labis, para bang pagmamay-ari na niya ako talaga, inaabuso na ang kahinaan ko.

Noon ko napagtanto na kapag labis pala ang isang bagay, maging ano man ito ay masama, nakasasawa din,  Sa totoo lang ay ayoko na, hindi na ako nasasabik, hindi na ako nae-excite, hindi na ako nasasarapan dahil ang nasa-isipan ko ay nakadidiri na ang ginagawa  namin, feeling ko ay ginawa lang akong parausan

Natuto akong magreklamo, ang umalma, Minsan, muli akong tumanggi sa kagustuhan niya hindi dahil sa may trbaho ako o busy kundi dahil sa ayoko na, pero sakit lang ng katawan ang inabot ko. Pinagbantaan pa ako, tinatakot ako na ibubulagar ako sa aming opisina at sa aking pamilya ng mga pinag-gagagawa ko. Natakot ako, hindi lang pisikal ang pananakit sa akin pati na rin ang aking mentalidad, Lalo akong naging sunod sunuran sa kanya. Nawalan na ako ng laya, kinontrol na niya ako. Labis ko ipinagsisihan ang pagpatol sa kanya, dahil lang sa sandaling sarap, heto ako at nagdurusa.

Makaraan ang siguro mga tatlong buwan na palagian naming pagtatagpo at pagtatalik ay nakaramdam na ako ng panlalamig kay Tito Fred. Sa tuwing papupuntahin ako sa kanila ay mayroon siya palaging bisita, hindi lang sina PO2 at PO4, iba iba, kung sino-sino. Pagkatapos niya akong gamitin ay ipapasa naman ako sa kanyang mga bisita.

Umiiyak na lang ako sa tuwing pagsasamantalahan ako, sa tuwing inaabuso ako, Ang nakakagalit pa ay nandidiri na ako sa ginagawa namin, nakakadiri pa ang amoy ng katawan ng mga lalaking isinasama niya para pagparausan ako. Kung hindi mabaho ang hininga, may putok pa. Masuka-suka ako kapag hinahalikan ako, diring-diri talaga ako

Hindi lang minsan na isinama niya sina PO4 at PO2 at iba pang pulis, may mga tambay din sa lugar nila na tila mga durugista pa, iba-iba, minsan dalawa, minsan tatlo o higit pa ang nagpaapraos sa akin. Minsan sabay-sabay. Nagawa nila akong kantutin ng sabay, habang pinakakain ang titi ng isa pa. Kapag nakaraos naman ay tila isa akong basahan na pababayaan na lang nakalugmok sa sahig.

Parang mababaliw na ako sa ginagawa sa akin. Nanliliit na ang tingin ko sa sarili. Gustp ko na sanang humingi ng tulong sa aking mga kaibigan, pero tinatalo ako ng hiya lalo na kay JD. Ang taong inakala nilang isang inosente, ay heto at parausan pala. Nang dahil sa aking kalibugan ay nasadlak ako sa ganitong buhay.

“Orlan, bakit parang lagi kang pagod. Marami ka bang trabaho sa opisina ninyo?” tanong sa akin ni JD minsan na magkasabay kami sa pagkain na kami lang. Hindi ko alam ang aking sasabihin, gusto kong ipagtapat na sa kanya ang dinarnas ko, pero hindi ko kinaya dahil sa hiya.

“Hindi naman, kasi nitong mga nakaraang araw ay parang hindi ako mapag-katulog, wala naman akong iniisip, kaya kadalasan ay hating-gabi na bago pa ako makatulog, tapos magigising pa ako ng maaga dahil sa mag-aalamr na ang relo. Kelangan kong pumasok ng hindi late.” Pagsisinungaling ko.

“Nagkonsulta ka na ba sa doctor? Baka naman may problema ka, bakit hindi mo sabihin sa akin, sa amin, sa mga officemate mo, baka matulungan ka kung ano mang ang gumuglo sa isipan mo. Kasi nawawala na ang sigla mo, Palagai kang nakatulala at tila may iniisip.”

Doon na ako napaiyak, nagpapasalamat ako at may mga kaibigan ako, pero anong tulong ang magagawa nila gayong ang aking karangalan naman ang nakataya. Igagalang pa ba nila ako kapag nalaman nila ang mga ginawa ko nitong nakaraang mga araw? Ituturing pa ba nila kong kaibigan? Baka pandirihan lang nila ako. At kapag nalaman ito sa opisina, baka mawalan pa ako ng trabaho.

Tinabihan na ako ni JD at tinapik-tapik ako sa aking likuran, yung ganong gesture ay nakatulong ng malaki, kahit na hindi ko masabi sa kanila ang tunay na dahilan.

“Basta, kapag handa ka nang sabihin kung ano mang ang gumugulo sa iyong isipan. Huwag kang mag-alala, anuman iyon ay makasisiguro kang sa atil lang iyon, walang ibang maka-aalam,” sabi pa ni JD.

-----o0o-----

Isang araw ng Sabado ay tinawagan uli ako ni Tito Fred at pinapupunta na naman ako sa kanyang bahay, huwag daw ang hindi. Halos bumagsak ang telepono sa kamay ko matapos niyang sabihin iyon, nanginig ako sa takot na naman.

Pagdating ko sa bahay niya ay naroon ang tatlong kabataan na ewan kung saan pinulot ni Tito Fred,  Sa tingin ko ay mga durugista at parang nakadurog na nga dahil sa iba ang kilos nila, alive na alive.

“Hayan na ang hinihintay natin, Kumain ka na ba?” tanong ni Tito Fred.

Kahit papano naman ay inalala ako kung kumain, “Tapos na po Tito.”

“Maghubad ka na ay may gagawing tayong show. Pagbutihin mo ha, at may manonood sa atin, kelangang ay mapaligaya mo ako.”

“Tito, huwag muna ngayon, masakait pa po ang ano ko, kagabi lang ay…” Hindi ko na naituloy ang aking sasabihin dahil sa napaiyak na ako, pero tila bingi si Tito Fred, sa halip na pagbigyan ay isang sampal ang tumama sa aking pisngi, mamingi-mingi ako sa lakas ng sampal na iyon na alam kong baka magmarka o mamula.

“Tumatanggi ka na ngayon ha. Sige hubad na at baka yung kabila naman ang tamaan ng sampal ko,” galit na wika ni Tito Fred.

Wala akong nagawa kundi ang sundin siya. Kung ano-ano ang pinagawa niya sa akin, puro kahalayan na talo ko pa ang mga napanood ko noon sa porn movie. Hindi ko na halos masikmura.

Matapos ang kahalayang ginawa sa akin ay tila isa akong tira-tirahang pagkain na ipinasa sa tatlong durugista. Para kong isang mumurahing pokpok sa ginawa nila sa akin, Napakasakit sa aking damdamin ang lait-laitin, pagtawanan, at kung ano-ano pang hindi ko halos masikmura.

Matapos silang makaraos ay nagpaalam akong maliligo na. Pinayagan naman na ako pero huwag ko raw ila-lock ang pintuan ng banyo.

Sinabon kong mabuti ang aking katawan, pakiramdam ko ay ang dumi-dumi ko, para bang mayroon akong sakit na nakahahawa, kinuskos ko ng kinuskos ng batong panghilod ang aking balad. Hindi pa nagtatagal ay bumukas ang pinto ng banyo, napalingon ako at nakita ko si Tito at ang tatlong kabataan na nagtatawanan. Napayuko ako, hiyang-hiya pa rin ako,

“Malamig ba ang tubig, baka kailangan mo ng mainit na tubig,” sabi ni Tito Fred.

“Okay lang po Tito, hindi naman po ako nilalamig,” tugon ko.

“Baka mapasma ka, halika dito lumapit ka ng konti at lumod ka,” utos ni Tito n nanatiling nakatayo sa labas ng banyo sa may pintuan.

Sinunod ko ang utos niya, lumuhod ako sa malapit sa pintuan ng banyo. Nanlaki ang aking mga mata ng ilabas niya ang kanyang titi, wala ako kaide-ideya na iihi pala siya at ako mismo ang kanyang inihian sa mukha, sa buhoko, sa buo kong katawan at pinanganga pa ako at pina-shoot pa sa bibig ko ang mapanghi niyang ihi, Tulo ang aking luha, parang aping-api na ako sa oras na iyon. Hindi lang iyon, maging ang tatlong durigistang iyon ay inihian din ako habang nagtatawanan, diring diri ako, may namuong galit na sa akin, pero anong  laban ko sa kanila, nag-iisa lang ako at wala pang karanasan sa basag-ulo.

Matapos silang umihi ay iniwan na nila ako na nagtatawanan. Muli kong kinuskos ang aking katawan ng matalas na bato, halos magsugat na ang balat. Wala akong magawa,  Noon ako parang natauhan, nagising na ako sa matagal na pagkakaidlip,Ayoko na, hindi na mauulit pa ang ganitong pagyurak sa aking karangalan. Nagpasya na ako, buo na ang aking loob na magpaalam, kahit na ano pang mangyari sa akin ay kailangan tapusin ko na ang kaapihang ito

Matapos maligo ay nagbihis na ako, kinuha ko na ang mga gamit ko. “Tito, aalis na po ako, huli na po itong pagtuntong ko sa bahay na ito,” mariin kong sabi.

“Anong sinabi mo, pakiulit mo nga!” sambit ni Tito Fred.

Inulit ko naman. Mas mariin, mas malakas.

“Matapang ka na ngayon ha. Lalaban ka na ba. May ipinagmamalaki ka na ba? Gusto mo bang masaktan ka na naman?” galit na saad ni Tito.

“Hindi po ako lumalaban sa inyo, wala po akong kakayanan, kayo ang may kapangyarihan. Pero gawin na po ninyo ang gusto ninyong gawin, saktan ninyo ako, patayin ninyo, handa na ako. Handa na rin akong mamatay, basta aalis na ako at hindi na mulit pang babalik.”

“Huwag ninyo iyang palalabasin, kailangang bigyan muna iyan ng leksyon,” sigaw ni Tito.

Nakita kong may kinuha si Tito sa kanyang kabinet, baril niya iyon. At itinutok sa akin. Nanginig ako sa takot, nasindak dahil sa baril na iyon,

“Hindi ka pala natatakot mamatay, gusto mo na palang mamatay kaya pagbibigyan kita.”

“Binabalaan ko po kayo, alam po sa aming opisina na tinawagan ninyo ako.. Hindi man nila kayo nakikita ay alam naman nila ang pangalan ninyo at ang inyong ranggo at kung saang presinto kayo naka-assign. Ano mang mangyari sa akin ay kayo ang una nilang pahihinalaan dahil nagpaalam ako na sa inyo pupunta bukod pa sa nag-iwan ako ng isang sulat na ano mang mangyari sa akin ay ikaw lang ang may motibo.

Medyo natigilan naman siya, may takot din pala. Hinayaan na lang akong makaalis pero isang suntok muna ang tumama sa aking sikumura, kandaluhod ako sa sakit, nakatanga lang ang tatlong adik.

“Walang problema, ano naman ang ipagmamalaki mo ay sawa na ako sa iyo, laspag ka na at ang luwang nang butas mo, sige, umalis ka na at huwag ka nang pakikita pa sa akin.”

Mabilis akong lumabas ng pintuan nila at mabilis na tumakbo. Pero hindi pa ako nakakalayong mabuti ay parang bibigay na ang aking tuhod, nawalan na ng lakas at napaupo na ako sa karsada. Isang pares ng paa ang nakita kong lumapit sa akin. Lalo akong natakot at nagpumilit na tumayo para makaalis na.

“Huwag kang matakot, nakita ko ang nangyari. Halika at isasakay na kita ng jeep. Tarantado talaga ang amo naming iyon. Sorry at nakasama pa ako sa katarantaduhan ng kasamahan kong iyon. Hayaan mo, may araw din iyon. Tayo ka na at baka sundan ka pa dito,” si PO2 Arman.

Ewan ko kung bakit nagtiwala agad ako. Alam kong mabait siya at hindi naman ako ipapahamak. Tinulungan naman niya akong makasakay ng jeep.

-----o0o-----

Hindi ko malilimutan ang araw na iyon, araw na tumapang ako at nagkalakas ng loob ng lumaban ng takutan, buwan ng Nobyember iyon taong 1992. Halos anim na buwan din niya akong inalipin.

Hindi pa rin naman ako palagay ang loob. Sa bawat paglabas ko ng bahay at pagtapat sa may mabuhay rotonda ng jeep kong sinasakyan ay naroroon pa rin ang takot. Marami kasi siyang pwedeng gawin para ikapahamak ko, pwede niya akong ipa-salvage o ipahuli sa kasamahang pulis na isang pusher at plantahan ng shabu at gawing ebidensya. Pasalamat na lang ako at hindi iyon nangyari.

Mabilis na lumipas ang mga araw, laking pasalaamt ko at nagwakas na ang aking kalbaryo, nagbalik na ang aking sigla. Nangako ako na magbabago na at iiwan na ang ganoong gawain. Nakaya ko namang kontrolin ang aking sarili. May mga panahon na kapag sumasapit ang libog sa akin ay naeengganyo akong muling balikan ang dati kong gawi, Kung ano-ano ang aking naiisip, binibigyan ko ng justice kung sakaling maghanap na naman ako ng lalaking makapagpapaligaya sa akin, ng mapagpaparausan. Sabi ko ay hindi lubos ang aking kaligayahan sa pagma-maryang palad lamang. Kailangan ng tao ang sex at tao lang ako na nais makatikim ng konting ligaya.

Makailang ulit akong bumababa sa may sinehang iyon, pero biglang nagbabago ang aking isipan at muling sasakay ng jeep para umuwi na lang. Ang hirap pala ng kalagayang ganito, isinisisi ko iyon dahil sa aking kalibugan, kung hindi ko sana naranasan, natikman ang sarap ng kamunduhan.

Gusto ko mangmaghanap ng lalaking mamahalin at mamahalin din ako, pero sa panahon naming ito ay hindi pa gaanong tanggap ang lalaki sa lalaki na relasyon. Napaka-swerte ng mga bading ngayon na hindi na pinapansin kung makipag-relasyon man ang lalaki sa bading. Iba na talaga ang panahon. Kung sana na sa panahong ito ako nagkaisip.

Kung pwede lang ay liligawan ko na si JD, hindi naman siya luge sa akin, hindi naman hamak na mas maganda akong lalaki sa kanya, ang kaso lang may GF na siya at ang alam ko ay nakauwi na ito ng Pilipinas para dumalaw sa pamilya at maging kay JD na rin. Hindi ko pa uli siya nakakausap simula ng huli kaming magkita na problemado ako.

Balik normal na uli ako, unti-unti nang nawawala ang aking takot. Siguro ay nagsawa na talaga sa aking si Tito Fred o di kaya ay natakot din sa sinabi ko. Baka nakakita na rin ng bagong pagpaparausan.

-----o0o-----

Maaga akong nag lunch, gusto kong makasabay uli sina A at B. May ilang araw na din na hindi ko sila nakakasabay sa pagkain. Kung maaga ako ay mas maaga sila dahil sa inabutan ko na sila na kumakain na. Mabuti at pinapayagan sila ng kanilang boss na kumain na kahit hindi pa talaga lunch break.

“Hoy Orlan! Bilisan mo na diyan, yun na lang pork chop ang ulamin mo, may gulay kami rito. Bilisan mo na at may tsismis kami sa iyo,” ang excited na sabi ni A sa akin habang may laman pa ang bibig. Nakakatawa talaga ang dalawang ito.

“Ano naman ang tsismis na iyon at parang excited naman kayong masyado,” usisa ko.\

“Dito ka sa tabi ko, matutuwa ka sa ibabalita ko hehehe,” wika ni A na may paghatak pa sa kamay ko habang pinapaupo ako sa tabi niya.

Hindi naman ako nagpakita ng intees na masyado, hinayaan ko lang siyang magsalita. Pero hindi ko alam kung paano magre-react sa sinabi niya.

“May balita ako na tila nakipoag-break na ang crush mo sa jowa niyang galing abroad, ewan ko kung anong dahilan, Nasagap ko iyon doon sa tsismosa rang officemate niya hehehe.”

Kunwari wala lang, pero sobrang interesad ako. “Ano naman ang ating pakialam kung nag-break ma sila. Kung totoo man hindi ba dapat ay aluin natin dahil siguradong malungkot yung tao, hindi iyong prang matutuwa pa tayo.

“Ito naman, syempre makikidalamhati rin tayo, pero nalungkot ba eh ang balita ko ay ito na mismo ang nakipag-hiwalay.” Sabi pa ni A.

Marami pa kaming napagdiskusyunan, tungkol pa rin kay JD, Napansin ko sa aking sarili na marunong na akong umarte, naitatago ko na ang tunay kong saloobin gaya ng naging problema ko kay Tito Fred.

Maaga pa ng bumalik ako sa office, patay pa ang mga ilaw dahil sa wala pa namang one PM. Gusto kong tawagan si JD, pero ano naman ang sasabihin ko, kukumustahin lang. Eh bakit? Sa pakikipagtalo ng aking isipan sa aking sarili ay inabot na ako ng one na hindi pa natatawagan si JD.

Kinabukasan ay gulat ako ng si JD na mismo ang tumawag sa akin, inaya ako na magpa-late na uli ng pagkain at may sasabihin daw sa akin. Syempre, tatanggi ba ako. Swerte naman na umalis ang boss ko dahil sa may luncheon meeting daw sila sa labas kaya naman maaga akong naka-isquierda sa office para kumain. Naroon na si JD, namimili na ng kakainin.

“Hi, long time no see ah, kumusta,” bati ni JD sa akin pagkalapit ko sa kanya.

“Asus, para naman isang taon na tayong hindi nagkita. Ikaw ang kukumustahin ko. Anong balita. Mamaya mo na ako sagutin, pili muna tayo ng kakainin. Manang pritong bangus na lang ang sa akin, kalahating munggo at pengeng sabaw hehehe,” order ko. Alam na naman niya kung ilang kanin ang kaya kong ubusin, dalawa hehehe.

“O, magkwento ka na,” sabi ko.

“Ano naman ang ikukwento ko.”

“Eh hindi ba’t kaya tayo nagpalate ng kain ay may sasabihin ka sa akin.”

“Ah oo. Gusto sana kitang kuhaning abay sa kasal, Next month ay ikakasal na ako,” sabi ni JD.

Natameme ako bigla, para bang biglang nagdilim ang paligid, para bang kumulimlim bigla at tila uulan pa. Wala akong nasabi/ Parang gusto kong sugurin si A sa pagbabalita sa akin ng mali. Umasa kasi ako. Pero artista na nga ako at hindi ako nagpahalata.

“Siya ba ang balikbayan mong jowa?”

“Hindi, Ang totoo ay matagal na kaming wala ng jowa kong dati, Nagtapat na kasi siya sa akib bago pa man siya umuwi na nag-asawa na siya roon, Filipino rin, at kaya namang gusto akong makausap ay para makahingi daw ng sorry at nang magkaroon kami ng closure.”

“Eh sino naman ang ipinalit mo sa kanya? I’m sure na matagal na rin kayo.”

“Hindi nga eh, wala pa kaming dalawang buwan, Dati kong kaklase nang high school at crush ko noon pa, hindi ko lang niligawan. Nagkita uli kami at muli na namang tumibok ang puso hehehe. Sinagot din naman niya ako kaagad, kaya pala ay crush din pala niya ako noong nasa high school pa kami.”

“Wow, ang ganda namang love story hehehe.”

“Mahal mo talaga? Mas minahal mo ba kesa sa ex mo?”

“Minahal ko naman talaga ang ex ko, kaya lang ay matagal kaming nagkalayo, nagkalamigan. Masaya naman siya sa pag-aasawa niya kaya no regrets naman sa part ko. Masaya na rin naman ako sa ngayon. Ikaw naman ang magkwento, kumusta ang problema mo?”

“Hindi naman napakalaking problema iyon, Okay na ako, recovered na hehehe.”

“So paano, basta abay ktta ha, huwag ka nang tatanggi, malalaman mo ang detail sa isang lingo.”

“Bakit parang nagmamadali naman kayo. May nangyari na ba?”

“Oo eh, at ayaw na niyang pumayag na hindi kami pakasal. Hindi pa naman siya buntis, pero natatakot siya na baka raw matapos kong makuha ang gusto ko eh iiwan na siya.,” sabi ni JD. “Alam mo Orlan, virgin siya ng makuha ko, kaya laking tuwa ko.”

“Mahal ka talaga niya kaay pumayag. Sige, makakatanggi ba ako sa isang matalik na kaibigan. Ipakilala mo naman ako sa kanya bago ang kasal.”

“Oo naman, pagbibigay ko sa iyo ng invitation, isasama ko siya, tatawagan kita hehehe.

 

 

Itutuloy…………

 

2 komento:

  1. sakit naman nito sa puso. haist..

    TumugonBurahin
  2. Kuys yung revenge Naman ni Tim Kay Bobby at Ariel hahaha. Inaabangan ko Yun eh.

    TumugonBurahin

Ang Aming Commandant (Part 1/2) By: Felix

  Ang Aming Commandant (Part 1/2) By: Felix   Matagal na ang karanasan kong ito, pero hindi ko ito makalimut-kalimutan. Kasi una ko it...