Ang Hunk Kong Pinsan (Part 12)

 

Ang Hunk Kong Pinsan (Part 12)

 

Eman

Dahil sa aking nasaksihang hindi maganda sa pagitan ng kaibigan kong si Nathan, at nang pinsan kong si Kuya Monching, ay kaagad akong lumabas ng bahay. Naglakad nang naglakad nang walang patutunguhan hanggang makarating ako sa dati naming tinirhan ni Nathan noong nagre-review kami. Nalaman kong wala pang nag-ookupa. Mabilis akong nagpasya na muli kong rerentahan ang silid at pinagpasyahan ko na rin umalis sa poder ni Kuya Monching. Nung gabi ring iyon ay natulog na ako roon dahil wala naman ako talagang pupuntahan.

-----o0o-----

Kuya Monching

“Ano Nathan, nakausap mo na ba siya,” tanong ko kay Nathan.

“Nagri-ring lang Kuya, pero hindi sinasagot. Naunawaan ko naman siya kung bakit?”

“Bakit? Me relasyon ba kayong dalawa?” tanong ko.

Hindi kaagad makasagot si Nathan, wari bagang tinitimbang pa ang sasabihin.

“Nagparamdam ako sa  kanya, pero wala pa akong pormal na pagtatapat sa kanya. Feeling ko kasi ay mahal ko na siya. Nasa kanya kasi ang mga katangiang gusto ko, matalino, mabait, malambing, gwapo. Ang pakiramdam ko ay may pagtingin din siya sa akin, para bang mutual ang feeling namin sa isa’t-isa,” paliwanag ni Nathan.

Hindi ko alam kung paano magre-react sa inaming iyon ni Nathan, pero meron din akong hindi maipaliwanag na naramdaman, yun bang parang me selos, me panghihinayang. Ang mahirap kong maunawaan ay ayaw kong maging sila, yun bang pareho ko silang gusto. Paano ko ba ide-decrive, gusto ko sila pareho, gusto ko silang akin lang, hindi pwedeng sila lang, o kami lang ni Nathan, o kami ni Eman. Sabihin na nating sakim, pero iyon ang nararamdaman ko, gusto ko sila pareho na maging akin.

Ang hirap nito, ano ang magiging damdamin ni Eman, hindi ako magiging masaya kapag nilayuan niya ako. Sa nangyaring ito, napagtanto ko na mahal ko talaga siya at ayaw kong mawawala siya sa akin. Ganon din naman ang nararamdaman ko kay Nathan. Sa sandaling pagkikilala namin, sa ilang beses na pagniniig namin, nagkaroon kaagad siya ng lugar sa aking puso. Mahal ko rin si Nahan at hindi ko rin maatim na mawala sa akin.

Naisip ko rin ang aking asawa, bakit parang nawala na ang pagtingin ko sa kanya, kaya ko siyang hiwalayan, pero hindi ang dalawang lalaking ito na nagkaroon na nang kaugnayan sa akin. Putang puso ito, sobrang salawahan, sobrang sakim.

“Nathan, ano ngayon ang naiisip mong idahilan kay Eman kapag nagkausap na kayo? Wika mo ay nagparamdam ka na sa kanya at sabi mo pa ay feeling mo na may gusto rin ito sa iyo. Ano naman ako sa iyo?” tanong ko kay Nathan.

“Wala akong maisip na dahilan. Inaarok ko nga ang damdamin ko, mahal ko siya, totoo iyon, pero nang makilala kita, kaagad akong na-akit sa iyo, feeling ko talaga na mahal din kita. Ayaw kong mamili, ayaw kong mawawala ang isa sa inyo, gusto ko ay kayong dalawa. Ano ngayon ang gagawin ko sakaling umayaw siya sa akin? Hindi ko yata kakayanin,” ang pag-amin ni Nathan. “May nangyari na rin sa amin ni Eman kaya naman ipinagpalagay kong gusto rin niya ako dahil gusto niya ang nangyari sa amin.

Kinabahan ako sa sinabing iyon ni Nathan, tagilid ako. Kahit na naman nararamdaman ko na gusto rin niya ako, sinabi niya noon pa man, kahit pa may nangyari na sa amin na hindi pwedeng maging kami dahil bawal. Bukod sa pareho kaming lalaki at magpinsan pa eh may asawa na nga ako.

“Aaminin ko sa iyo Nathan, na may nangyari na rin sa amin ni Eman. Nangyari iyon dahil ginusto namin pareho, ang inayaw lang niya para pumayag na maging kami ay dahil magpinsan kami at may asawa ako. Iniiwasan niya ako simula noon, kaya siguro ibinaling na lang niya ang pagtingin niya sa iyo,” sabi ko. “Aaminin ko rin sa iyo na sa pangyayaring ito, ay lalo akong tumagilid sa puso ni Emen. Natatakot akong mawala talaga siya sa akin,” sabi ko pa.

“Ano ang gagawin natin?” ang tanging naitanong ni Nathan.

“Siguro, ay dapat muna nating malaman kung nasaan si Eman. Hindi ako mapapalagay na hindi siya mahanap o malaman man lang kung ano ang lagay niya,” tugon ko.

“Subukan ko uling tawagan,” sabi ni Nathan.

-----o0o-----

Eman

Hindi ako dalawin nang antok, naiisip ko si Kuya Monching, siguradong mag-aalala iyon. Ngayon ko lang naisip na mali ang ginawa kong pag-alis nang walang paalam. Wala naman talaga akong pakialam kung may nangyari sa kanila, bakit ba ganon ang aking naging reaksyon?

Feeling ko ay nag-over-acting ako. Nakakahiya talaga ang ginawa ko, Pero ako ba dapat ang mahiya? Ah puta, ayaw kong problemahin na iyon. Hindi naman ako kasali sa ginawa nila, ano ba ang dapat kong ipag-alala.

Totoo na kahit papano ay may namuo na akong pagtingin sa kanya, kaya lang ay hindi kami pwede, kaya nabaling ang pagtingin ko kay Nathan. Pero hindi pa naman nagiging kami, Hindi pa naman lubos ang pagtingin ko sa kanya, kaya madali lang aking makaka-move-on. Bahala silang dalawa, hindi ko sila pakikialaan.

Nasa ganon akong pagmumuni-muni nang mag-ring ang aking CP, si Nathan ang tumatawag. Sinagot ko na lang para matahimik na sila, alam kong nag-aalala sila.

Ako:            Hello!

Nathan:      Hello Eman, nasaan ka, puntahan ka namin, sunduin ka namin.

Kuya M:     Eman,.. kumusta ka, okay ka lang ba? Nag-aalala kami sa iyo.

Ako:            Okay lang ako Kuya Monching, Nathan, huwag kayong mag-alala at safe ako. Narito ako sa isang motel. Uuwi ako bukas, gusto ko rin ikaw makausap Kuya, Pasensya na kung pinag-alala ko kayo.

Kuya M:     Mabuti at okay ka. Gusto ka rin naming makausap para makapag-paliwanag naman kami. Nahihiya kami. Basta bukas, umuwi ka ha, hindi muna ako papaok sa trabaho.

Ako:            Sorry kuya, naabala pa kita, mag-aabsent ka pa tuloy sa trabaho mo. Sige na kuya, bukas na lang tayo mag-usap.

 

End call

Matapos ang pag-uusap namin, payapa na akong nakatulog.

Maaga pa rin akong nagising kinabukasan. Nagpaalam muna ako kay Manong at sinabing kung hindi ngayon, ay bukas na ako maglilipat ng ilan kong gamit.

-----o0o-----

Naghihintay na si Kuya Monching sa akin, hindi nga siya pumasok ngayong araw ng Lunes. Maging si Nathan ay naroon din, magkatabi silang nakaupo sa sofa.

“Kuya!” ang tangi kong bati. Tinanguan ko naman si Nathan.

“Nag-almusal ka na ba Eman, Me itinira kaming almusal sa iyo, sinangag lang naman, pritong itlog, bacon at daing na pusit,” alok no Kuya Monching.

“Tapos na kuya. Siya nga pala, hihingi sana ako ng sorry sa naging reaksyon ko kagabi, mali eh, sorry sa inyong dalawa, Nathan… Kuya Monching.”

“Para naman pinapahiya mo ako Eman, kami ang dapat na humingi sa iyo ng paumanhin, hindi dapat kasing nangyari iyon,” wika naman ni Kuya habang si Nathan ay tahimik at walang kakibo-kibo, tila ba hiyang-hiya at hindi makatingin sa akin ng direcho.

“Kuya, huwag na nating pag-usapan iyon, hahaba pa kasi eh. Wala lang naman talaga sa akin ang nasaksihan ko, nabigla lang talaga ako dahil hindi ko akalain na ganong sitwasyon ang mabubungaran ko. Sa palagay ko ay kagustuhan ninyo iyon pareho at wala na ako roon. Okay na, nagsorry na kayo, nagsorry na ako, quits na, tama na iyon,” sabi ko naman.

“Hindi iyon eh, alam mo naman ang damdamin ko para sa iyo, at pakiramdam ko ay napupusuan mo na rin ako. Gusto ko lang malaman mo na hindi nagbabago ang damdamin kong iyon. Medyo nagkaroon lang din ng komplikasyon, kasi hindi ko akalain na magkakagusto rin ako kay Nathan. Ayaw kong mawala kayo sa akin. Mahal ko na kayo pareho. Sabihin man na sakim ako, kaya lang… iyon ang totoo,” mahabang lintanya ni Kuya Monching.

Sa oras na iyon ay nagsalita na rin si Nathan, hindi na nakatiis sa pananahimik.

“Eman, maging ako ay nahulog din kay Kuya Monching, pero ikaw ang aking unang nagustuhan at hindi iyon nawala. Gusto ko kayo pareho at sana hindi mo ako layuan, pwede ba iyon?”

“Hahaha, nakakatawa kayong dalawa. Naka singhot ba kayo at ganyan kayo mangatwiran. Hindi pa nga ninyo ako tinatanong kung ano kayo para sa akin,” pauna kong salita. “Sasabihin ko na sa inyo kung ano kayo para sa akin.. Mahal ko si Kuya Monching dahil pinsan ko siya. Mahal din kita Nathan dahil itinuring na kitang bestfriend dahil ikaw ang una kong naging kaibigan dito sa Manila. Bukod doon, wala na akong ibang nararamdaman sa inyo,” dagdag ko pa.

“Pero Eman,” halos panabay na sabi nina Nathan at Kuya Monching.

“Walang pero, iyon ang totoo. Nathan, aaminin ko sa iyo, may nangyaring sekswal sa amin ni Kuya, tao lang ako at natutukso. Isa pa, tinanggap ko na, na isa akong bading kaya natukso akong makipagtalik kay Kuya Monching,” sabi ko.

“Pero Eman, damang-dama ko na habang nagtatalik tayo ay maligayang-maligaya ka,” sabi ni Kuya.

“Na pinakahulugan mong may gusto rin ako sa iyo? Mali ka kuya, unang-una, sinabi ko na mali iyon at isa pa, na may asawa ka, kaya hindi man lang sumagi sa isipan ko na gusto kita. Masaya ako kasi nasarapan ako,” sabi ko. Batid ng damdamin ko na kasinungalingan iyon. Pero totoo na hindi kaylan man na papatulan ko siya na maging kami, na magkaroon kami ng relasyon. Ang sama ko na nga at pinatulan ko siya, dadagdagan ko pa ba. Anong klaseng nilalang naman ako kapag ginawa ko na makipag-relasyon.

“Sa akin Eman, ano ba ang tunay na nararamdaman mo sa akin?” sabad ni Nathan.

“Ang totoo Nathan, gusto na kita, kaya lang, ayoko nang may kahati, ayoko na dalawa kami sa puso mo. Stick to one kasi ako. Sa sinabi mo at sa nasaksihan ko, hindi mo kayang layuan si Kuya, kaya bahala na kayo, hindi ko kayo pakikialaman. Kay kuya, ikaw na ang bahala kung ano ang maging desisyon mo, pero para sa akin, ayaw kong masira ang relasyon ninyo ni Ate Charing,”

Pareho silang natahimik, may bakas nang pagkadismaya at kalungkutan.

“Kuya, may sasabihin pati ako sa iyo, maghahanap na uli ako ng malilipatan, hindi na siguro ako dapat na dito tumira. Ayokong matuksong muli, magkasalang muli kay Ate, sana maunawaan mo ako.”

Pagkasabi ko noon ay tumalikod na ako. Kinuha ko ang aking maleta at nagsimulang mag-empake.

“Bakit nag-eempake ka na, pinayagan na ba kita,” sita ni Kuya sa akin.

“Hinahanda ko lang Kuya, Madali namang makakita nang malilipatan, maraming boarding house na matitirhan ko.

Nagpatuloy na ako sa aking pag-eempake.

-----o0o-----

Nathan

Para akong kandilang nauupos sa sinabi ni Eman, naisip ko tuloy kung bakit ko nakilala pa si Kuya Monching. Hindi ko matanggap na hindi niya matanggap na may iba pa akong mahal. Naguguluhan tuloy ako, sa aking isipan ay pwede kong pakawalan si Kuya, pero hindi pa man nangyayari, nasasaktan na ako, hindi ko gustong mawala sila pareho sa akin.

Nagngingitngit ako, hindi dahil sa galit kay Eman, kundi galit sa aking sarili. Nanlilisik ang aking mga mata, gusto kong manakit, saktan ang aking sarili.

Napagmasdan ko si Eman habang nag-eempake, may namuong balak akong naisip. Nilapitan ko siya, hinatak palapit sa akin, saka mahigpit na niyakap at pilit na hinahalikan sa labi.

“Hindi mo kami pwedeng iwan, hindi maari,” mariin kong wika. Kahit anong pagpupumiglas niya ay walang nangyari, walang nagawa siya sa aking lakas. Para ko na siyang nire-rape

Panay ang sipa niya habang nagpupumiglas, nakagat pa niya ang aking labi, at dumugo iyon, pero bale wala lang sa akin, kaya kong tiisin ang sakit, hindi ang iwan niya. Sabihin nang obsession, pero iyong ang naraamdaman ko. Nasa ganon kaming sitwasyon ng pumsok ng silid si kuya at nakita ang aking ginagawa.

“Kuya, halika, tulungan mo ako. Sabay natin siyang paligayahin para malaman natin kung totoo na wala siyang  pagtingin sa atin. Sige na kuya,” wika ko.

Natigagal si Kuya, hindi malaman kung susundin ang sinabi ko o hindi. Sandali lang naman at lumapit na siya sa amin. Buong akala ko ay pipigilan ako, pero napangiti ako dahil tinungo niya ang likuran nito at niyakap si Eman, napagitnaan na namin ito.

“Please, maawa kayo sa akin, mali ito, hindi tama. Nasasaktan na ako, Nathan Kuya Monching,” umiiyak na pagmamakaawa ni Eman.

-----o0o-----

Eman

Tahimik ako sa pag-eempake nang ilan kong gamit nang daluhungin ako ni Nathan ng yakap at pilit na hinahalikan. Nagpumiglas ako, para na akong nire-rape, Dumating pa si Kuya Monching, at sa pang-uudyok ni Nathan na tulungan siya para daw paligayahin nila ako ng sabay, ay naging sunod-sunoran si Kuya Monching. Napagitnaan nila akong dalawa at patuloy na ginagawang kahalayan.

Wala na yata sa katinuan ang pag-iisip ng dalawa, patuloy nila akong pinagtutulungan. Ganon pala ang pakiramdam kapag pinipilit, wala ni katiting na kalibugan ang nararamdaman ko, ngitngit at pagkamuhi ang aking nararamdaman. Naglahong bigla ang pag-galang ko sa kanila.

“Sa ginawa ninyong ito, lalo ko lang kayong kinamuhian!” ang mariing kong nasabi.

Pagkasabi ko niyon ay hinayaan ko na lang sila, tumigil na ako sa pagpupumiglas, lumagay na ako na kahit anong pagtutol ko ay wala nang mangyayari, nilukob na ng demonyo ang katauhan nila. Isinuko ko na lang ang aking sarili.

Patuloy sila sa kawalanghiyaan, nagawa pa nilang mahubad ang aking mga saplot sa katawan.  Wala akong kalaban-laban sa dalwang lalaking ito.

 

Itutuloy-----